Willkommen, Gast
Benutzername: Passwort: Angemeldet bleiben:

THEMA: TECHNOLOGICZNA I PRZEDMIOTOWA SPECJALIZACJA W PLANOWANIU KOMÓREK PRODUKCYJNYCH

TECHNOLOGICZNA I PRZEDMIOTOWA SPECJALIZACJA W PLANOWANIU KOMÓREK PRODUKCYJNYCH 1 Monat 1 Woche her #482

  • Bronislawa
  • Bronislawas Avatar
  • Offline
  • Fresh Boarder
  • Beiträge: 1
  • Karma: 0
Reklama: plan produkcji

Struktura wytwarzająca jest to kompozycja komórek produkcyjnych o charakterze podstawowym i pomocniczym wraz spośród ich wewnętrznymi powiązaniami kooperacyjnymi występującymi w procesie fabrykacji.

Elementarną komórką produkcyjną istnieje stanowisko robocze, które jest często skonkretyzowane jako KP0. W systemie produkcyjnym stanowisko robocze nie występuje samodzielnie, lecz w celowo połączonych zgrupowaniach. Takie celowe łączenie stanowisk roboczych w większe jednostki nazywa się projektowaniem struktury produkcyjnej. Struktura produkcyjna wyniknie przez grupowanie stanowisk roboczych KP0 w celi produkcyjne stopnia pierwszego KP1, które łączy się w komórki stopnia wtórego KP2 itd.

Jeżeli wyłonionym w ten sposób komórkom produkcyjnym przyporządkujemy samodzielne kierownictwo (administracje), to powstaną komórki produkcyjno-administracyjne (KPA), oraz ich zestaw nazwiemy strukturą produkcyjno-administracyjną.

KP1 – dom, linia produkcyjna
KP2 – oddział wytwórczy
KP3 – wydział wytwórczy
KP4 – zakład wytwórczy
KP5 – firma

Przy projektowaniu budowie produkcyjnej doniosłym problemem istnieje znalezienie odpowiedzi na kolejne pytania:
1) Jak fundnąć sobie produkcję n detali, które należy zrealizować w m akcjach na s wielorakich stanowiskach roboczych?
2) W ilu a w których rodzinach rozmieścić s podejść roboczych oraz gdy te grupy wzajemnie powiązać?
3) Jaką wyłowić specjalizację projektowanych komórek (technologiczną czy przedmiotową)?
4) Jak powiązać poszczególne fazy technologiczne procesu wytwórczego?

Tworzenie struktury produkcyjnej można odnosić się jako kombinatoryczne łączenie postępowań roboczych natomiast komórek wyższych stopni, lub też kombinatoryczne grupowanie detali rozmieszczanych do wykonania w zauważonej komórce niewytwórczej.

W praktyce atrakcyjnego są dwie tendencje tworzenia struktury produkcyjnej:
 tendencja technologiczna (specjalizacja technologiczna) – opierająca się na kanon technologicznego podobieństwa techniki stosowanej na danych stanowiskach roboczych. Jest to połączenie stanowisk roboczych jednego wariantu i jednego typu, które stwarzają w ten sposób np. miejsce stałego pobytu tokarek, wiertarek itp.
 tendencja przedmiotowa (specjalizacja przedmiotowa) – opierająca się na kryterium współpracy różnych stanowisk roboczych przy osiąganiu określonego wyrobu lub wspólnoty wyrobów podobnych pod względem konstrukcyjno-technologicznym. W ciągłości takiego postępowania powstaje np. gniazdo tarcz, kół zębatych

Na przedmiotową branżę można zadecydować się, jeżeli wskaźnik wyeksploatowania maszyn a urządzeń będzie wystarczająco wysoki.
Opcja sposobu branży struktury podlega od konkretnych warunków produkcyjnych. Jak kryterium wyboru wolno przyjąć iloraz łącznych sumptów, a konkretnie jego minimalizację.
Z=Ko+Ktr+Kpt+Ktpz+Spm+Spr+Spow+Spl+Si
Ko – koszt bezpośredni obróbki
Ktr – nakłady na transport
Kpt – koszty umiejętności w toku
Ktpz – koszty przezbrojeń
Spm – straty podyktowane przestojem obrabiarek
Spr - straty spowodowane przestojem robotników
Spow - straty spowodowane nieznamiennym wykorzystaniem powierzchni
Spl - straty spowodowane nadmiernym rozbudowaniem planowania
Si – inne straty
Der Administrator hat öffentliche Schreibrechte deaktiviert.
Ladezeit der Seite: 0.099 Sekunden